FB

Dni skupienia4 lutego 2020 r.

W dniach 28 lutego – 1 marca 2020, zapraszamy do Szymanowa na dni skupienia dla wychowawców i nauczycieli pt. „Prowadzeni czy zagubieni?”.

Zgłoszenia do 20 lutego 2020 na adres: domrekolekcyjny@niepokalanki.pl lub telefonicznie: 726525756 (s. Rut). W zgłoszeniu prosimy podać nazwę rekolekcji („Nauczyciele”), imię i nazwisko, rodzaj i staż pracy oraz szczególne potrzeby (np. dieta).

rozwiń wpis »

Jezu śliczny kwiecie18 stycznia 2020 r.

rozwiń wpis »

Boże Narodzenie jest świętem człowieka10 stycznia 2020 r.

Orędzie to kieruję do każdego człowieka; do człowieka w jego człowieczeństwie. Boże Narodzenie jest świętem człowieka. Rodzi się człowiek. Jeden z miliardów ludzi, którzy się urodzili, rodzą się i będą się rodzili na ziemi. Człowiek, element składowy wielkiej statystyki. Nie przypadkiem Jezus przyszedł na świat w okresie spisu ludności, kiedy cesarz rzymski chciał wiedzieć, ilu poddanych liczy jego kraj. Człowiek, przedmiot rachunku, rozważany w kategorii ilości, jeden wśród miliardów. I równocześnie jeden, jedyny, niepowtarzalny. Jeżeli tak uroczyście obchodzimy narodzenie Jezusa, czynimy to dlatego, aby dać świadectwo, że każdy człowiek jest kimś jedynym i niepowtarzalnym. Jeżeli nasze statystyki ludzkie, ludzkie katalogowania, ludzkie systemy polityczne, ekonomiczne i społeczne, zwykłe ludzkie możliwości nie potrafią zapewnić człowiekowi tego, aby mógł się narodzić, istnieć i działać jako jedyny i niepowtarzalny, wówczas to wszystko zapewnia mu Bóg. Dla Niego i wobec Niego człowiek jest zawsze jedyny i niepowtarzalny; jest kimś odwiecznie zamierzonym i odwiecznie wybranym, kimś powołanym i nazwanym własnym imieniem. Tak jak ów pierwszy człowiek, Adam, tak i ów nowy Adam, który rodzi się z Maryi Dziewicy w grocie betlejemskiej, „któremu nadano imię Jezus” (Łk 1,31).

To orędzie jest skierowane do każdego człowieka, właśnie jako człowieka, w jego człowieczeństwie. Człowieczeństwo bowiem zostaje podniesione w ziemskim narodzeniu Boga. Człowieczeństwo, „natura” ludzka, zostaje przyjęta do jedności Boskiej Osoby Syna, do jedności Słowa Przedwiecznego, w którym Bóg odwiecznie wyraża siebie samego; tę Boskość Bóg wyraża, w Bogu: Bóg prawdziwy w Bogu prawdziwym — Ojciec w Synu i obydwaj w Duchu Świętym.

W dzisiejszą uroczystość wznosimy się także ku nieprzeniknionej tajemnicy tego narodzenia Boga. Równocześnie, narodzenie Jezusa w Betlejem świadczy o tym, że Bóg wypowiedział to Słowo przedwieczne — swojego Syna Jednorodzonego — w czasie, w historii. Z tego „wyrażenia” uczynił On i czyni w dalszym ciągu strukturę historii człowieka. Narodzenie Słowa Wcielonego jest początkiem nowej mocy samego człowieczeństwa; mocy otwartej dla każdego człowieka, według słów św. Jana: „Dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi” (J 1, 12). W imię tej niepowtarzalnej wartości każdego człowieka i w imię tej mocy, którą przynosi każdemu człowiekowi Syn Boży stając się człowiekiem, zwracam się w tym orędziu nade wszystko do człowieka, do każdego człowieka, gdziekolwiek by pracował, tworzył, cierpiał, walczył, grzeszył, kochał, nienawidził, wątpił, gdziekolwiek i jak by żył i umierał; zwracam się do niego dzisiaj z całą prawdą narodzenia Boga, z Jego orędziem. Człowiek żyje, pracuje, tworzy, cierpi, walczy, kocha, nienawidzi, wątpi, upada i podnosi się we wspólnocie z innymi.

Zwracam się dlatego do wszystkich rozmaitych wspólnot. Do ludów, do narodów, i do rządów, do systemów politycznych, ekonomicznych, społecznych i kulturowych, i mówię:

– Przyjmijcie wielką prawdę o człowieku.
– Przyjmijcie pełną prawdę o człowieku, wypowiedzianą w noc Bożego Narodzenia.
– Przyjmijcie ten wymiar człowieka, który się otworzył dla wszystkich ludzi w tę świętą noc!
– Przyjmijcie tajemnicę, w której żyje każdy człowiek odkąd narodził się Chrystus.
– Uszanujcie tę tajemnicę!
– Pozwólcie tej tajemnicy działać w każdym człowieku!
– Pozwólcie jej rozwijać się w warunkach zewnętrznych jego istnienia ziemskiego.

W tej tajemnicy znajduje się moc człowieczeństwa. Moc, która promieniuje na to wszystko, co jest ludzkie. Nie utrudniajcie tego promieniowania. Nie niszczcie go. Wszystko co ludzkie wzrasta z tej mocy; bez niej zanika, bez niej idzie na marne. I dlatego dziękuję wam wszystkim — rodzinom, narodom, państwom, organizacjom międzynarodowym, systemom politycznym, ekonomicznym, społecznym i kulturalnym — za to wszystko, co czynicie, aby życie ludzi w swoich różnych aspektach mogło stawać się coraz bardziej ludzkie, czyli coraz bardziej godne człowieka. Życzę wam z serca i błagam was, byście nie ustawali w tym wysiłku, w tym zaangażowaniu.

„Chwała Bogu na wysokościach!” (Łk 2, 14).
Bóg się przybliżył. Jest wśród nas. Jest człowiekiem. Narodził się w Betlejem. Leży w żłobku, ponieważ nie było dla Niego miejsca w gospodzie (por. Łk 2, 7).
Jego imię: Jezus!
Jego posłannictwo: Chrystus!
Jest Wysłannikiem wielkiej Rady, „Przedziwnym Doradcą” (Iz 9, 5), a my tak często jesteśmy niezdecydowani i nasze rady nie przynoszą oczekiwanych owoców.
Jest „Odwiecznym Ojcem” (Iz 9, 5), Pater futuri saecuii, Princeps pacis; i chociaż dwa tysiące lat dzielą nas od Jego narodzenia, On jest zawsze przed nami i zawsze nas wyprzedza. Powinniśmy „biec za Nim” i starać się „dojść do Niego”.
Jest naszym Pokojem! Pokojem ludzi!
Pokojem dla ludzi Jego upodobania (Łk 2, 14).
Bóg upodobał sobie w człowieku dla Chrystusa. Człowiek nie może tego niszczyć, nie wolno tego lekceważyć, nie wolno tego nienawidzić!
Pokój ludziom dobrej woli.

Zwracam się do wszystkich z naglącym wezwaniem, aby razem z Papieżem modlili się o pokój, szczególnie dzisiaj i za osiem dni, kiedy w całym świecie będziemy obchodzili Dzień Pokoju.
Wesołych Świąt każdemu człowiekowi i wszystkim ludziom. Swoje życzenia pełne serdecznej czułości i szczerego szacunku kieruję do was, Siostry i Bracia obecni na tym placu, do was wszystkich, którzy za pomocą środków społecznego przekazu macie możność uczestniczenia w tej krótkiej ceremonii, do was wszystkich, którzy szczerze szukacie prawdy, którzy łakniecie i pragniecie sprawiedliwości, którzy gorąco pragniecie dobroci i radości. Do was, ojcowie i matki rodzin; do was, robotnicy i fachowcy, do was, młodzi, do was, dzieci, do was, ubodzy, chorzy, do was, starcy, do was, więźniowie, do was wszystkich, którzy nie macie możności przeżycia świąt Bożego Narodzenia w rodzinie, razem ze swoimi drogimi.
Wesołych Świąt, w pokoju i miłości Chrystusa. Wszystkim, którzy nas słuchają.

– Jan Paweł II, 1978.

rozwiń wpis »

Życzenia24 grudnia 2019 r.

Serce żłóbka zaczyna bić, kiedy w Boże Narodzenie składamy w nim figurkę Dzieciątka Jezus. Bóg przedstawia się w ten sposób w dziecku, aby powierzyć się objęciu naszych ramion.
W słabości i kruchości ukrywa swoją moc, która wszystko stwarza i przekształca.

Ojciec św. Franciszek, Admirabile signum 8

To zdanie Ojca Świętego tak bardzo musi być bliskie wszystkim, którzy pracują w edukacji i pomagają szkołom, szczególnie katolickim. Wspólnota szkolna zaczyna żyć, gdy składamy w centrum Jezusa. W małych dzieciach i dorastającej młodzieży Bóg powierza się naszej opiece, naszemu prowadzeniu i naszym sercom. Wreszcie, przez nasze wysiłki, On sam stwarza i przekształca wszystko i każdego, skrywając się w codzienności.

Wszystkim, którzy oddają swe siły misji szkoły katolickiej, naszym Przyjaciołom, Dzieciom i Młodzieży oraz ich Rodzinom składamy serdeczne życzenia błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia i wszelkiego dobra w Nowym Roku 2020.

ks. Zenon Latawiec SDB
z Zarządem i Biurem RSK

rozwiń wpis »

Przychodzimy aby dziękować19 listopada 2019 r.

XXX Forum Szkół Katolickich
14–15 listopada 2019

„Chrześcijanin jest powołany do tego, ażeby dawać świadectwo o Chrystusie, Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. W ten sposób buduje Kościół” – Ta myśl św. Jana Pawła II towarzyszyła wydarzeniom jubileuszowego XXX Forum Szkół Katolickich w 25. roku istnienia Rady Szkół Katolickich.

Ponad 500 nauczycieli i dyrektorów z terenu całej Polski przybyło na Jasną Górę do swojej Patronki – Matki Bożej Częstochowskiej, aby dziękować za przeszłość i, patrząc w przyszłość, podjąć refleksję nad swoją misją wychowania i kształcenia w wierności Bogu i Kościołowi.

Gościem specjalnym Forum był ks. kard. Robert Sarah, prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, który przewodniczył Eucharystii 15 listopada i przedłożył dwie konferencje: „Kościół, kryzys i odnowa” oraz „Misja katolickiego wychowawcy”. Był także czas na pytania do Księdza Kardynała oraz krótkie osobiste spotkania z uczestnikami w przerwach sesji.
Pierwszego dnia, 14 listopada, ks. prof. Waldemar Chrostowski, znany biblista, wygłosił dwa wykłady, których temat brzmiał: „Wychowanie jako aspekt świadectwa – perspektywa biblijna”. Tego dnia swoimi refleksjami z 25 lat działalności Rady Szkół Katolickich podzielił się ks. bp Stanisław Napierała, poprzedni długoletni asystent RSK. Wieczorem dla uczestników Forum wyświetlono film Nieplanowane w reżyserii C. Solomona i Ch. Konzelmana. Dzień zakończył Apel Jasnogórski, poprowadzony przez ks. bp Marka Mendyka, obecnego asystenta Rady Szkół Katolickich.

Wydarzenie jubileuszowego Forum zamknęła adoracja Najświętszego Sakramentu z uroczystym Te Deum, odśpiewanym na jej zakończenie.

 

rozwiń wpis »

Milion dzieci modli się na Różańcu!16 października 2019 r.


Drodzy Przyjaciele,

Ażeby uwrażliwić chrześcijan na temat «misji», papież Franciszek ogłosił październik 2019 nadzwyczajnym miesiącem misji na świecie. Pod nazwą « Ochrzczeni i posłani : Kościół Chrystusa w misji na świecie » inicjatywy duszpasterskie i duchowe mają na celu ożywić gorliwość misyjną na całym świecie. Szczególnie podkreślone jest osobiste posłanie każdego chrześcijanina.

W swoim liście z okazji stulecia ogłoszenia listu apostolskiego Benedykta XV «Maximum illud», który zapoczątkował nadzwyczajny miesiąc misyjny, papież Franciszek pisze: «Aktywność misyjna stanowi jeszcze dzisiaj największe z wyzwań dla Kościoła, a sprawa misji powinna zajmować pierwsze miejsce. … Kształtujmy w sobie we wszystkich miejscach na ziemi “stan nieprzerwanej misyjności”. … Niech nadzwyczajny miesiąc misyjny będzie okazją do intensywnej i płodnej łaski, ażeby rozpowszechniać inicjatywy i wzmóc w sposób szczególny modlitwę – duszę każdej misji».

Ażeby odpowiedzieć na życzenia Papieża, chcielibyśmy również nadać tegorocznej światowej inicjatywie modlitwy «Milion dzieci modli się na różańcu » temat « misji » i modlić się z dziećmi w sposób szczególny za misjonarzy i za nowe powołania misyjne. Patronka misji na świecie, święta Teresa z Lisieux, pisze w swojej autobiografii « Dzieje duszy » : Zrozumiałam, że « jeśli Kościół ma ciało, złożone z wielu członków, nie brakuje mu najbardziej niezbędnego, najbardziej szlachetnego, zrozumiałam, że Kościół ma serce, i że to serce pała miłością. Zrozumiałam, że tylko Miłość sprawia działanie członków Kościoła, że jeśli Miłość wygaśnie, Apostołowie już nie będą głosić Ewangelii, Męczennicy nie będą już przelewać własnej krwi. Zrozumiałam, że Miłość zawiera w sobie wszystkie powołania… W sercu Kościoła będę miłością. W ten sposób będę wszystkim ». Taka jest również głęboka troska naszej światowej inicjatywy: nadać sercu Kościoła nową dynamikę dzięki modlitwie dzieci i przepełnić ją miłością misyjną. Modlitwa dzieci ma w pewien sposób stać się duszą odnowy misyjnej Kościoła.

Dlatego podobnie jak w ubiegłych latach zachęcamy was, nauczycieli, katechetów, wychowawców, rodziców, dziadków do udziału w tej wielkiej misji modlitwy dzieci, a 18 października o godz. 9.00 (lub o każdej innej porze, która by wam bardziej pasowała), do odmówienia różańca z dziećmi, w jedności z tysiącami grup dzieci na całym świecie. Bardzo chcielibyśmy, aby ta inicjatywa modlitwy stała się swego rodzaju « misją permanentną », jak nas o to prosi Papież, poprzez tworzenie « żywych grup modlitwy różańcowej » z dziećmi. Oznacza to praktycznie, że dwadzieścia tajemnic różańcowych byłyby podzielone w ciągu miesiąca pomiędzy dziećmi. Aby dzieciom pomóc, można też dać każdemu z nich kartkę, na której wypisana jest tajemnica różańcowa.

Każde dziecko ma zatem przed sobą codzienne zadanie dziesiątki różańca z tajemnicy, która na nie przypada. W ten sposób grupa odmawia codziennie cały różaniec i całe życie Jezusa jest przypominane. Pod koniec miesiąca rozdany jest nowy podział tajemnic między dziećmi. Modlitwa staje się wówczas żyjącą rzeczywistością, która przemienia nasze życie, podtrzymuje misję Kościoła i przyczynia się do pokoju i jedności na świecie.

– Mauro Kard. Piacenza, Prezydent ACN International
– P. Martin M. Barta, Asystent kościelny

MATERIAŁY DO POBRANIA:

rozwiń wpis »

Samowychowanie19 września 2019 r.

rozwiń wpis »

Wychowanie jako towarzyszenie w rozwoju19 września 2019 r.

Wychowanie nie jest manipulacją, osobowościową „inżynierią”, przymuszaniem do pozytywnych zachowań. Jest wspieraniem i mądrym, odpowiedzialnym towarzyszeniem w rozwoju, w którym decydujące znaczenie ma własna aktywność i motywacja wychowanka.

Różne dziedziny nauki potwierdzają, że największy wpływ na człowieka wywierają konkretne przykłady i przeżyte doświadczenia. W miarę rozwoju są one coraz lepiej przez wychowanka rozumiane, świadomie wybierane, wprowadzane we własne życie. Wychowawca powinien wskazywać prawdziwe dobro, ale jego pozytywny wpływ zależy od tego czy on sam jest na tyle wiarygodny w swoim życiu, żeby wychowanek uwierzył w jego postawy. Żeby zachęcony nimi chciał podjąć trud samodzielnego dążenia do dobra. Nawet najlepszy wychowawca nie zrobi tego za wychowanka. Może jednak, i powinien go w tym wysiłku wspierać, organizować sytuacje i warunki, które pozwalają doświadczyć radości robienia czegoś dobrego, starania o dobro, dobrego życia, wspólnej pracy prowadzącej do czegoś dobrego (od codziennej dobroci, do trudnych zadań, kiedy trzeba przełamać swój egoizm i podjąć wysiłek zaangażowania się w jakieś dobro wspólne).

Wychowawca, towarzysząc wychowankowi, może i powinien przeżywać z nim tę radość, ale też pomagać mu wychodzić z sytuacji porażki, czy odchodzenia od dobra. Dotyczy to zarówno różnych codziennych działań (wspólnej organizacji życia rodziny, szkoły, klasy, różnych grup), jak i celowego aranżowania takich sytuacji w domu, w szkole i poza nią, w organizacjach pozaszkolnych, w ruchach kościelnych (np. wspólnie realizowana opieka nad potrzebującymi, wspólne działania podejmowane w trosce o dziedzictwo kulturowe i przyrodę, wspólne działania na rzecz własnej społeczności, wspólne poznawanie świata). W każdej z tych sytuacji dla wychowanka ważna jest możliwość bycia z wychowawcą, poznawania go jako człowieka, uczenia się przez współdziałanie z nim.

Najważniejszym zadaniem wychowawcy jest przygotowanie i umotywowanie wychowanka (przede wszystkim własnym przykładem) do samowychowania, które musi trwać całe życie. Współczesna nauka potwierdza jednoznacznie, że osiągnięty stan tak w sferze fizycznej, jak psychicznej i duchowej nigdy nie jest zdobyty raz na zawsze. Zadanie pracy nad sobą dotyczy więc i wychowanka, i wychowawcy.

– prof. dr hab. Katarzyna Olbrycht, „Ewangeliczna lekcja o wychowaniu do bezinteresowności. Refleksje pedagoga” (fragm.).

rozwiń wpis »

Audycje na IX Tydzień Wychowania13 września 2019 r.

Zapraszamy do wysłuchania audycji ks. Marka Studenskiego na IX Tydzień Wychowania, które są już dostępne w dziale MATERIAŁY.

rozwiń wpis »

Rozwój a relacje z rodzicami12 września 2019 r.

Psycholodzy podpowiedzą, że umiejętność budowania w dorosłym życiu trwałych i głębokich relacji zależy od więzi z rodzicami począwszy od wczesnego dzieciństwa. Najważniejsza jest obecność rodziców i zapewnienie dziecku spełnienia podstawowej we wczesnym dzieciństwie potrzeby opieki i bezpieczeństwa. Trzeba podkreślić, że nie wystarczy samo bycie obecnym w pobliżu wychowanka. Chodzi bardziej o „bycie dla…”, o gesty wyrażające bliskość, a w późniejszym okresie o wspólne spędzanie czasu, zabawy i rozmowy.

Relacja rodziców z dziećmi podlega rozwojowi. Coraz częstszą trudnością obciążającą wychowanka, nieraz na całe życie, jest symbiotyczna więź z rodzicami, utrzymująca się przez długi czas. Dziecko jest prowadzone za rękę w okresie młodzieńczym i w dorosłym życiu, co uniemożliwia rozwinięcie dojrzałych więzi w narzeczeństwie i małżeństwie. Francuski filozof, Jean Guitton w wieku 92 lat napisał list do swej nieżyjącej już mamy. W liście tym porównuje sytuację matki i jej relację z dzieckiem do sytuacji Mojżesza, który prowadził lud do Ziemi Obiecanej, ale nie było mu dane przekroczyć jej granicy.

Warto pamiętać, że każdy rodzic powinien zatrzymać się przed liniami granicznymi okresów rozwojowych swego dziecka i zastanowić się w jaki sposób może mu towarzyszyć na kolejnych etapach, by nie zniewalać go i nie wpływać w destrukcyjny sposób na jego samodzielność, budowanie relacji, a później na więzi w rodzinie, jaką będzie zakładało. Warto wsłuchać się w piękne słowa Jeana Guitton’a:

„Matko, zawsze mi mówiłaś, że matka podobna jest do Mojżesza. Umiera, nie zobaczywszy Ziemi, która była jej obiecana. I powiadałaś jeszcze, że to właśnie syn powinien kontynuować, dokończyć tak szybko przerwane dzieło matki. Syn musi próbować dokonać tego, czego nie zdołała zrobić matka. Ponieważ on może postawić stopę na Ziemi Obiecanej. Nie zobaczyłem twej starości. Umarłaś, kiedy miałaś pięćdziesiąt sześć lat. Ja skończyłem właśnie dziewięćdziesiąt dwa. Stałaś się niejako moim dzieckiem…

Kiedy odchodzi kochana istota, ojciec czy matka, zawsze mamy wrażenie, że nie powiedzieliśmy tego, co najważniejsze. Wielka miłość nie wyrazi się jednak nigdy ani w jednym liście, ani w tysiącu listów, ani w jednym słowie, ani w tysiącu słów! (…) Matko moja, jesteśmy zjednoczeni na wieki”.

Kryzys małżeństwa i rodziny związany jest, według papieża Franciszka, z „kulturą tymczasowości”: „Dzisiaj panuje kultura tymczasowości, która jest złudzeniem. Wiara, że nic nie może być ostateczne, to oszustwo i kłamstwo. Często niektórzy twierdzą, że małżeństwo dziś «wyszło z mody» […] W kulturze tymczasowości, względności wielu głosi, że trzeba «cieszyć się» chwilą, że nie warto angażować się na całe życie, podejmować decyzji ostatecznych […] Ja natomiast proszę was, abyście byli rewolucyjni, byście szli pod prąd; tak, proszę, abyście w tym względzie buntowali się przeciwko owej kulturze tymczasowości, która w istocie myśli, że nie jesteście zdolni do odpowiedzialności, że nie jesteście w stanie prawdziwie kochać” (CV 264).

Obserwujemy, że młodym z coraz większą trudnością przychodzi rozeznawanie powołania i podejmowanie decyzji dotyczących przyszłego życia. W związku z tym zarysowują się przed nami ważne zadania wychowawcze – kształtowanie umiejętności rozeznawania i odpowiedzialnego podejmowania decyzji.

– ks. Marek Studenski, „Młodość jest łaską. Rozważania wychowawcze na kanwie Adhortacji Christus vivit papieża Franciszka” (fragm.).

» ZOBACZ MATERIAŁY NA IX TYDZIEŃ WYCHOWANIA «

rozwiń wpis »
Następna strona »
Portal społecznościowo-informacyjny DEON.plWydawnictwo Ludzie BogaFronda.pl - portal poświęconyKonferencja Episkopatu PolskiMiłujcie się! - katolicki dwumiesięcznik ewangelizacyjnyRada Szkół KatolickichŚwiatowe Dni Młodzieży - Kraków 2016Wiara.pl - portal ludzi otwartychDon BOSCO - salezjańskie pismo dla rodziców, nauczycieli i wychowawcówKatecheta - pismo wychowawców katolickichMłodzieżowa Agencja Informacyjna Maika
© RADA SZKÓŁ KATOLICKICH, Skwer Kard. Stefana Wyszyńskiego 6, 01-015 Warszawa, e-mail: biuro@rsk.edu.pl, tel. (22) 530 49 07.
Wsparcie techniczne zapewnia: http://ordigital.pl