Tydzień Wychowania

Krzyż to nie tylko symbol przynależności do grupy religijnej, ale to pamięć o Bogu, który z miłości do nas stał się grzechem (…)

Miedziany wąż uzdrawiał, jednak był znakiem dwóch rzeczy: grzechu, który popełnił wąż, kuszenia, przebiegłości węża, ale także znakiem krzyża Chrystusowego. To była zapowiedź.

Zbawienie przychodzi tylko przez krzyż, ale to ten, na którym zawisł Bóg wcielony. Nie ma zbawienia w ideach, nie ma go w dobrej woli, w pragnieniu, by być dobrym… Nie. Jedyne zbawienie jest w Chrystusie ukrzyżowanym, ponieważ tylko On był zdolny – podobnie jak oznaczał to miedziany wąż – wziąć na siebie cały jad grzechu i uzdrowił nas. A czym jest dla nas krzyż? Tak, to jest znak chrześcijan, to symbol chrześcijan. Robimy znak krzyża, ale nie zawsze robimy go dobrze, czasami czynimy to «ot, tak sobie»… Dlatego, że nie mamy wiary w krzyż. Innym razem dla niektórych jest to znak przynależności: «Tak, noszę krzyżyk, aby pokazać, że jestem chrześcijaninem». To dobrze, ale nie tylko jako znak przynależności, tak jakby to była jakaś drużyna, znak drużyny: to jest pamięć o Tym, który dla nas stał się grzechem.

Bóg mówił do Mojżesza: każdy, kto spojrzy na węża, zostanie przy życiu. A Jezus mówi do swoich nieprzyjaciół: «Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie». Kto nie patrzy na krzyż w ten sposób, z wiarą, umrze w swoich grzechach, nie będzie zbawiony. Dziś Kościół proponuje nam dialog z tą tajemnicą krzyża, z tym Bogiem, który stał się grzechem z miłości do mnie. I każdy z nas może powiedzieć: «Z miłości do mnie». A pomyślmy: jak noszę mój krzyżyk? Jako pamiątkę? Czy wówczas, gdy robię znak krzyża, mam świadomość tego, co czynię? Jak noszę mój krzyżyk? Tylko jako symbol przynależności do jakieś grupy religijnej? Jak noszę mój krzyżyk? Jako ozdobę? Jako wisiorek, z wielu cennymi kamieniami, zrobiony ze złota…? Nauczyłem się nosić go na ramionach, tam gdzie ciąży? Niech każdy z nas popatrzy dziś na Ukrzyżowanego, na tego Boga, który stał się grzechem, abyśmy nie umarli w naszych grzechach, i niech odpowie na te pytania, które zadałem.

– Franciszek, homilia na porannej Mszy w Domu św. Marty, 4 kwietnia 2017 r., źródło: gosc.pl.

Z każdej sytuacji jest wyjście, w każdym doświadczeniu jest obecny Bóg, który przeprowadza nas z ciemności do światła. Nie było im łatwo. Przeszli różne doświadczenia. Jednak po spotkaniu z miłosiernym Panem, coś się zaczęło zmieniać…

Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,
Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny
Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

– C. K. Norwid

Ciepłej, rodzinnej atmosfery i wiele radości
na nadchodzące Święta Bożego Narodzenia
oraz Bożego błogosławieństwa
i wszelkich potrzebnych łask w nowym roku,
życzy Państwu redakcja Tygodnia Wychowania.

Miłosierdzie ma również oblicze pocieszenia. „Pocieszcie, pocieszcie mój lud!” (Iz 40,1), to serdeczne słowa, jakie prorok pozwala usłyszeć także dzisiaj, aby do tych, którzy cierpią i są pogrążeni w bólu mogły dotrzeć słowa nadziei. Nigdy nie pozwólmy się okraść z nadziei płynącej z wiary w zmartwychwstałego Pana. To prawda, że często jesteśmy wystawieni na ciężką próbę, ale nigdy nie może zabraknąć pewności, że Pan nas kocha. Jego miłosierdzie wyraża się także w bliskości, czułości i wsparciu, które wielu braci i sióstr może zaoferować, kiedy przychodzą dni smutku i nieszczęścia. Ocieranie łez to konkretne działania, przełamujące krąg samotności, w którym często jesteśmy zamknięci.

Wszyscy potrzebujemy pocieszenia, ponieważ nikt nie jest wolny od cierpienia, bólu i niezrozumienia. Ile bólu może spowodować gorzkie słowo będące owocem wrogości, zazdrości i złości! Ile cierpienia wywołuje doświadczenie zdrady, przemocy i opuszczenia; ileż goryczy w obliczu śmierci osób bliskich! Jednak Bóg nigdy nie jest daleko, gdy przeżywamy te tragedie. Słowo dodające otuchy, uścisk sprawiający, że czujesz się zrozumiany, czułość pozwalająca dostrzec miłość, modlitwa, pozwalająca być silniejszym… – wszystko to jest wyrazem bliskości Boga poprzez pocieszenie ze strony braci.

Czasami także wielką pomocą może być milczenie; bo nieraz brakuje słów, aby odpowiedzieć na pytania osób cierpiących. Jednakże brak słowa można zastąpić współczuciem kogoś, kto jest obecny, bliski, kocha i wyciąga rękę. To nieprawda, że milczenie jest aktem poddania się, wręcz przeciwnie, jest to chwila siły i miłości. Również milczenie należy do naszego języka pocieszenia, ponieważ zamienia się w praktyczne dzieło dzielenia się i uczestnictwa w cierpieniu brata.

– Franciszek, List Apostolski „Misericordia et Misera” (fragm.)

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć z XVI Ogólnopolskiego Forum Młodzieży Szkół Katolickich, które odbyło się 22 września 2016 r. na Jasnej Górze. Forum, które rozpoczęło się wspólną modlitwą, poprowadził ks. Jakub Bartczak. Konferencje wygłosili ks. Wojciech Węgrzyniak, prof. Jan Duda i Marzena Wójcicka. Po południu odbyła się Adoracja Najświętszego Sakramentu, Msza św. pod przewodnictwem ks. bpa Marka Mendyka podczas której homilię wygłosił ks. Paweł Kulasiewicz oraz Droga Krzyżowa na Wałach Jasnogórskich. Cały program Forum jest dostępny tutaj.

« KLIKNIJ ABY PRZEJŚĆ DO GALERII »

źródło: https://twitter.com/episkopatnews

Ojciec św. Jan Paweł II był znawcą duszy człowieka. Znał także to, co kryje się w młodych sercach. We Włocławku w 1991 r. Ojciec Św. powiedział, że: «Młody człowiek jest wrażliwy. Jest wrażliwy na prawdę, sprawiedliwość, piękno, wartości duchowe. Czasem ich burzliwie szuka, ceni tych ludzi, którzy ich nauczają. Ta wrażliwość jest cechą właściwą młodych serc»…

źródło: https://twitter.com/EpiskopatNews

Doświadczenie Bożego Miłosierdzia powinno nas prowadzić do przebaczenia naszym bliźnim. To jednak często wydaje się trudne. Papież Franciszek pisze w adhortacji Amoris in Laetitia, że problemy z wybaczeniem mogą być związane z brakiem wybaczenia samemu sobie:

„Dziś wiemy, że abyśmy mogli przebaczyć, trzeba przejść przez wyzwalające doświadczenie zrozumienia i wybaczenia sobie samym. Wiele razy nasze błędy lub krytyczne spojrzenie ludzi, których kochamy, spowodowały, że utraciliśmy miłość do samych siebie. (…) Trzeba się modlić z naszą własną historią, zaakceptować siebie, umieć żyć z własnymi ograniczeniami, a także przebaczyć sobie, abyśmy mogli mieć tę samą postawę wobec innych” (Papież Franciszek, Amoris in Laetitia 107).

Często nawet trudniej jest wybaczyć sobie niż drugiemu człowiekowi. Ilustracją tego niech będzie następujący przykład: Wyobraźmy sobie, że ktoś z zaproszonych przez nas gości niechcący rozbija filiżankę należącą do cennego kompletu z rzadkiej porcelany. Reakcją na to jest nasze wewnętrzne zdenerwowanie (najczęściej nieokazywane na zewnątrz), które jednak dość szybko mija. Gorzej, gdy nieostrożnym ruchem naszą filiżankę rozbijemy sami. Mamy wtedy żal do siebie i nie możemy sobie darować, że sami uszczupliliśmy nasz piękny serwis.

Ta prawidłowość może dotyczyć także poważniejszych spraw. Zdarza się, że na podobnej zasadzie z trudem otwieramy się na prawdę o Bożym Miłosierdziu i nie potrafimy uwierzyć, że mogło ono objąć nasze życie: „Takiego grzechu Pan Bóg nie mógł mi tak łatwo przebaczyć”.

Bez umiejętności wybaczania niemożliwe jest owocne wychowanie. Warunkiem darowania win drugiemu człowiekowi jest doświadczenie miłosiernej miłości Boga ogarniającej nas samych. Prośmy o tę łaskę u progu VI Tygodnia Wychowania przeżywanego w roku Jubileuszu Miłosierdzia.

– ks. Marek Studenski, Rozważanie liturgiczne na pierwszy dzień VI Tygodnia Wychowania.

Dnia 22 września br. w Częstochowie na Jasnej Górze odbędzie się XVI Ogólnopolskie Forum Młodzieży Szkół Katolickich na które zapraszamy młodzież szkół ponadgimnazjalnych. Zapraszamy do zapoznania się z programem. Zgłoszenia (drogą mailową) oraz bliższe informacje w biurze RSK: https://tydzienwychowania.pl/kontakt/ .