opublikowano: 24 kwietnia 2017
Jednym z najważniejszych warunków dojrzałego przeżywania relacji narzeczeńskiej i małżeńskiej jest dobra znajomość siebie i drugiego, znajomość praw, którymi rządzi się męskość i kobiecość. Nie chodzi jednak wyłącznie o prawa wpisane w sferę erotyczną mężczyzny i kobiety, ale także o prawa życia emocjonalnego, psychicznego.
Wzajemne poznanie swojej płciowości w wymiarze emocjonalnym jest jednak niemałym wysiłkiem. Wiąże się z nim bowiem potrzeba dotknięcia tego, co we własnej seksualności (męskości czy kobiecości) jest ograniczone i zranione. Poznanie siebie i drugiego dotyczy nie tylko poznania pozytywnej strony płciowości, ale także ograniczeń i zagrożeń z nią związanych. Bardzo wiele trudności przeżywanych przez narzeczonych a później przez małżonków wynika najczęściej z braku zrozumienia swoich wzajemnych potrzeb, pragnień, oczekiwań w poszczególnych płaszczyznach: duchowej, emocjonalnej i fizycznej. Podkreślmy, że poznanie praw, potrzeb, pragnień, którymi rządzi się własna emocjonalność i emocjonalność osoby kochanej, jest jakimś podstawowym obowiązkiem osób, które przyrzekają sobie „miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci”. Ta formuła przysięgi małżeńskiej odsłania ogrom wzajemnych zobowiązań, jakie wobec siebie podejmują mężczyzna i kobieta.
Jeżeli młodym ludziom brak jest dogłębnego wzajemnego poznania siebie, wówczas podchodzą do małżeństwa w sposób beztroski i naiwny. Takie właśnie podejście do małżeństwa powoduje często, iż krótko po zawarciu związku następują dramaty czy wręcz tragedie. Najboleśniejsze jest jednak to, iż w tych dramatach i tragediach z konieczności muszą uczestniczyć dzieci. Brak wzajemnej pełnej miłości pomiędzy rodzicami dziecko przeżywa zawsze jako wielką krzywdę.
Formuła przysięgi małżeńskiej – „ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską aż do śmierci” – określa nie tylko fizyczny czas miłości, „aż do śmierci” fizycznej jednego z małżonków, ale w jakimś sensie określa również głębię duchową tej miłości; „aż do śmierci” znaczy również „aż do całkowitego zaparcia się siebie na wzór Chrystusa”. Małżonkowie ślubują sobie bowiem taką miłość, jaką Chrystus umiłował swój Kościół.
Narzeczeństwo a później małżeństwo, jest stopniowym zlewaniem się dwu różnych historii życia w jedną. Symbolem tego jest między innymi przyjęcie jednego nazwiska dla męża i żony. Biblia mówi: „Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swoją żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem” (Rdz 2,24). Stają się „jednym ciałem” nie tylko w sensie fizycznym, ale także w sensie emocjonalnym i duchowym. Dla małżonków chrześcijańskich złączenie dwóch odrębnych dotąd historii życia w jedną wspólną zostaje potwierdzone przysięgą sakramentalną.
Fascynacja emocjonalna, zakochanie, z którym w sposób naturalny łączy się fascynacja seksualna, nie wystarcza jednak do zbudowania tak trwałej więzi. Konieczna jest, jak to podkreślaliśmy już uprzednio, pewna dojrzałość duchowa, która staje się źródłem odpowiedzialności za siebie nawzajem, bezinteresowności, wielkoduszności, zdolności do przebaczania sobie itp.
Fascynacja ludzką miłością jest zawsze wielkim darem natury, darem Boga. Jest niezwykłym źródłem ludzkiej energii. Młodzi ludzie winni korzystać z niej, aby podejmować trud przemiany siebie, trud dojrzewania emocjonalnego i duchowego. Fundamentem szczęśliwego małżeństwa jest zawsze osobista przemiana każdego z partnerów połączona ze wzajemnym poznaniem siebie i zaakceptowaniem się. Proces ten zakłada jednak gotowość umierania dla siebie – dla swoich potrzeb i swoich pragnień.
Prawdziwa miłość wymaga trudu wychodzenia z siebie, otwierania się na drugiego, współodczuwania z kochaną osobą. Doświadczenie pokazuje niezbicie, iż emocjonalna i erotyczna fascynacja, pozbawiona duchowych fundamentów, jest uczuciem zmiennym i niestałym. Budowanie więc związku małżeńskiego tylko na niej nie gwarantuje mu trwałości.
– o. Józef Augustyn SJ, „Integracja seksualna”, Kraków 1998, s. 134
Doświadczenie dziejów pokazuje,
